W splątanym gaju rąk i nóg szepczemy słowa święte,  

jak szeptał kiedyś Młody Bóg bogini niepojętej.  

Ole, ole, ole, ola, oli, bogini niepojętej.  

Ole, ole, ole, ola, oli, bogini niepojętej.



W czerwonym żarze rzewnych żądz płoniemy jak pochodnie  

i opadamy w niebo, śniąc niewinnie i łagodnie.  

Cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt,  niewinnie i łagodnie.  

Cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt,  niewinnie i łagodnie. 



W żałobnym chłodzie znanych ust szukamy pocieszenia,  

słuchając, jak nam stygnie puls i mylą się znaczenia.  

To nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to mylą się znaczenia.  

To nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to mylą się znaczenia. 



Dopóki demon smutku śpi, niech żyją młode żądze.  

Dopóki życie w nas się tli, dopóki są pieniądze.  

Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.  

Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.  

Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.



Ole, ole, ole, ola, oli, niech żyją młode żądze  

Cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, dopóki są pieniądze. 

Ole, ole, ole, ola, oli, niech żyją młode żądze.  

Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.  

To nic, to nic, to nic, to nic, to nic, 

niech żyją młode żądze.
























Autobusy zapłakane deszczem

wożą ludzi od siebie do siebie,

po błyszczącym mokrym asfalcie, 

jak po czarnym gwiaździstym niebie 

Od tygodnia leje w mym mieście,

ścieka wilgoć po sercu i palcie, 

z autobusu spłakanego deszczem

liczę gwiazdy na mokrym asfalcie. 



Do łezki łezka,

aż będę niebieska

w smutnym kolorze blue, 

jak chłodny jedwab, 

w kolorze nieba

zaśpiewa kolor blue. 



Autobusy zapłakane deszczem

jak ogromne polarne foki,

wyszukują w deszczu swe miejsca

wydmuchując pary obłoki.

Po zmęczonych grzbietach ich dreszczem

przelatują neonów błyski, 

autobusy zapłakane deszczem

mają takie sympatyczne pyski. 



Do łezki łezka...



A gdy padać przestanie w mym mieście,

gdzie się ze swoim smutkiem pomieszczę,

autobusem zapłakanym deszczem 

tam pojadę, gdzie pada wiecznie. 



Do łezki łezka, aż będę niebieska...