W splątanym gaju rąk i nóg szepczemy słowa święte,  

jak szeptał kiedyś Młody Bóg bogini niepojętej.  

Ole, ole, ole, ola, oli, bogini niepojętej.  

Ole, ole, ole, ola, oli, bogini niepojętej.



W czerwonym żarze rzewnych żądz płoniemy jak pochodnie  

i opadamy w niebo, śniąc niewinnie i łagodnie.  

Cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt,  niewinnie i Å‚agodnie.  

Cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt,  niewinnie i Å‚agodnie. 



W żałobnym chłodzie znanych ust szukamy pocieszenia,  

słuchając, jak nam stygnie puls i mylą się znaczenia.  

To nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to mylÄ… siÄ™ znaczenia.  

To nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to nic, to mylÄ… siÄ™ znaczenia. 



Dopóki demon smutku śpi, niech żyją młode żądze.  

Dopóki życie w nas się tli, dopóki są pieniądze.  

Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.  

Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.  

Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.



Ole, ole, ole, ola, oli, niech żyją młode żądze  

Cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, cyt, dopóki są pieniądze. 

Ole, ole, ole, ola, oli, niech żyją młode żądze.  

Ole, ole, ole, ola, oli, dopóki są pieniądze.  

To nic, to nic, to nic, to nic, to nic, 

niech żyją młode żądze.
























Jeszcze zima, ptaki chudnÄ…, 

chudym ptakom głosu brak. 

W krótkie popołudnia grudnia 

w białej chmurze milczy ptak. 

Jeszcze zima, dym się włóczy, 

w wielkiej biedzie żyje kot 

i po cichu nuci, mruczy: 

kiedy wróci trzmiela lot... 



Pod śniegiem świat pochylony, 

siwieje mrozu brew. 

To pora zmierzchów czerwonych, 

to pora czarnych drzew. 

A wiatr w kominie śpi, bo ciemno. 

A ja? Co ja? Co będzie ze mną? 



Jeszcze oczy ci rozjaśnia 

moje słowo i mój gest. 

Jeszcze świecę ci jak gwiazda, 

ale to już nie tak jest. 

Jeszcze tyle trzeba przebyć 

niewesołych, bladych zim. 

Czy nam zimy wynagrodzi 

letnich ognisk wonny dym? 



Pod śniegiem świat pochylony, 

siwieje mrozu brew. 

To pora zmierzchów czerwonych, 

to pora czarnych drzew. 

A wiatr w kominie śpi, bo ciemno. 

A ja? Co ja? Co będzie ze mną?