Autobusy zapłakane deszczem

wożą ludzi od siebie do siebie,

po błyszczącym mokrym asfalcie, 

jak po czarnym gwiaździstym niebie 

Od tygodnia leje w mym mieście,

ścieka wilgoć po sercu i palcie, 

z autobusu spłakanego deszczem

liczÄ™ gwiazdy na mokrym asfalcie. 



Do Å‚ezki Å‚ezka,

aż będę niebieska

w smutnym kolorze blue, 

jak chłodny jedwab, 

w kolorze nieba

zaśpiewa kolor blue. 



Autobusy zapłakane deszczem

jak ogromne polarne foki,

wyszukujÄ… w deszczu swe miejsca

wydmuchując pary obłoki.

Po zmęczonych grzbietach ich dreszczem

przelatują neonów błyski, 

autobusy zapłakane deszczem

majÄ… takie sympatyczne pyski. 



Do Å‚ezki Å‚ezka...



A gdy padać przestanie w mym mieście,

gdzie siÄ™ ze swoim smutkiem pomieszczÄ™,

autobusem zapłakanym deszczem 

tam pojadÄ™, gdzie pada wiecznie. 



Do łezki łezka, aż będę niebieska... 
























Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma,

bo czy warto po świecie sie tłuc,

pełna miska i radio i Poemat,

zamiast płaczu co zrywał się z płuc.



Dawne życie poszło w dal, 

dziś na zimę ciepły szal,

tylko koni, tylko koni,

tylko koni, tylko konci żal...



Dawne życie poszło w dal, 

dziÅ› pierogi, dzisiaj bal,

tylko koni, tylko koni, 

tylko koni, tylko koni żal...



Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma

i do szczęścia niewiele nam brak, 

pojaśniało to życie jak scena,

tylko w butach przechadza sie ptak.