Za parÄ™ lat
wypłyniemy znów na wodę,
za parÄ™ lat
pogonimy znowu w szkodÄ™,
we włosach kwiat,
choć te włosy już niemłode,
snu nam nie żal, domu nie żal, nie żal...
Za parÄ™ lat
na kulawej naszej barce
ruszymy w świat,
ja - dziewczyna,
a ty - harcerz,
popłynie śpiew:
"Kto nie służył w marynarce"...
Snu nam nie żal, domu nie żal, nie żal...
Na pokład nasz
zabierzemy zwierzÄ…t parÄ™,
niech będzie kot,
jakaÅ› kura czy kanarek,
i znowu "start",
nastawimy znów zegarek -
snu nam nie żal, domu nie żal, nie żal...
Niech domy śpią,
niech matki śpią,
niech żony śpią,
tam za mgłą, tam za mgłą...
Niech domy śpią,
niech matki śpią,
niech żony śpią,
tam za mgłą, tam za mgłą...
Autobusy zapłakane deszczem
wożą ludzi od siebie do siebie,
po błyszczącym mokrym asfalcie,
jak po czarnym gwiaździstym niebie
Od tygodnia leje w mym mieście,
ścieka wilgoć po sercu i palcie,
z autobusu spłakanego deszczem
liczÄ™ gwiazdy na mokrym asfalcie.
Do Å‚ezki Å‚ezka,
aż będę niebieska
w smutnym kolorze blue,
jak chłodny jedwab,
w kolorze nieba
zaśpiewa kolor blue.
Autobusy zapłakane deszczem
jak ogromne polarne foki,
wyszukujÄ… w deszczu swe miejsca
wydmuchując pary obłoki.
Po zmęczonych grzbietach ich dreszczem
przelatują neonów błyski,
autobusy zapłakane deszczem
majÄ… takie sympatyczne pyski.
Do Å‚ezki Å‚ezka...
A gdy padać przestanie w mym mieście,
gdzie siÄ™ ze swoim smutkiem pomieszczÄ™,
autobusem zapłakanym deszczem
tam pojadÄ™, gdzie pada wiecznie.
Do łezki łezka, aż będę niebieska...
